Fout! Bladwijzer niet gedefinieerd.

 


                                                                                      THE DUTCH ASSOCIATION OF INTERNATIONAL TIE-COLLECTORS                             1Fout! Bladwijzer niet gedefinieerd.

 

                   

 

ENGELAND, NOG STEEDS MEKKA VAN DE STROPDAS?

 

Het koninkrijk van de Engelse clubtie of "regimental" heeft een naam en adres: Lewin and Sons op het nummer 106 van de Londense Jermyn Street. Sedert precies honderd jaar worden er in deze zaak de beroemde "regimental stripe ties" verkocht, waarvan de kleuren die zijn van militaire korpsen, van universiteiten of van min of meer exclusieve clubs van het vurige Albion.

 

Managing director Christopher McKenna houdt vol dat hij het precieze aantal stropdassen in produktie niet kent. "Vermoedelijk een paar duizenden," gokt hij voorzichtig. "Helaas moeten we heel wat potentiele klanten teleurstellen omdat de regimental alleen verkocht wordt aan wie effectief lid is van de selecte burgelijke of militaire groep die recht heeft op het dragen van het isigne op de jas."

 

In Groot‑Brittannie zou geen enkele authentieke Brit ervan durven dromen een regimental te dragen als hij niet echt zijn dienstplicht had vervuld bij, laat ons zeggen het London Irish Regiment of in een ander geval bijvoorbeeld de lessen had gevolgd aan de toch een beetje sado‑masochistische Harrow-School. Dat heeft niets met het snobisme te maken zoals men  aan de overzijde van het kanaal schijnt te denken. Zo zijn regels gewoon. Op het continent draagt toch ook niemand het Rotary‑kenteken zonder dat hij werkelijk deel uitmaakt van die service‑club?

 

Tot daar wat de theorie betreft. In de praktijk doet McKenna een oogje dicht voor de verzamelaars en weet hij net zo goed als iedereen dat een buitenlander die besloten heeft een  kleinood uit zijn zaak op de kop te tikken (dat is een affaire van tien tot twaalf ponden) zijn toevlucht kan nemen tot de overbekende truc: een Engelse dient zich aan om de das te zoeken onder voorwendsel dat die als cadeau gekocht wordt voor de verjaardag van zijn vader.

 

"De meest zeldzame en exclusieve? Vermoedelijk die van Marylebone een Engelse cricket­club," volgens McKenna in een zwaar understatement. "Ze hebben een wachtlijst van acht jaar en wie dan uiteindelijk bovenaan die lijst geraakt, kan nog gepasseerd worden. Om de waarheid te zeggen, die das van Marylebone is niet uitzonderlijk. In de wandeling wordt de  das aangeduid met "ei en tomaat" omwille van de rood‑gelekleuren. Altijd erg exclusief, maar een stuk verfijnder is de "zalm en komkommer" die voor de zalmroze en komkommergroene  kleuren van de Garrick Club staan. Om te vermijden dat buiten­staanders de hand leggen op hun club‑ties kopen sommige scholen onze hele stock op en houden die zo buiten de handel. Een daad van wantrouwen, die wij alleen verdragen uit respect voor een zekere traditie," aldus McKenna.

 

          Een traditie die als bij toeval ophoudt bij de krijtrotsen

          van Dover. Met smaak, fantasie en de gave voor natuurlijke

          elegantie hebben vooral de Italianen de clubtie beroofd van

          alle symbolische betekenis. Er is natuurlijk altijd wel een

          of andere manager die, meer met medelijden dan echt ontdaan

          het verhaal kan vertellen van een ontmoeting met een oude

          Engelse collega in Rome, die hem onmiddellijk heel familair

          en met veel vriendschap behandelde tot op het ogenblik dat

          hij merkte dat de Europeaan in kwestie niet op King's

          College was geweest, zoals de das hem liet vermoeden.

 

          Los van dit soort typische anekdotes is de clubtie een inter‑

          graal en onbetwist deel van een elegante klassieke herengarde‑

          robe geworden, net zoals andere kledingstukken die oorspronkelijk

          eveneens een andere bestemming hadden.

          De lijst van onrechtmatige "toeeigeningen" is erg lang en be‑

          hoort tot de pekelzonden in de geschiedenis van de kleding.

          Niemand ligt er wakker van dat hij jeans draagt, ook al is hij

          geen authentieke cowboy. Net zo min als iemand zich ongemakkelijk

          voelt in een monty‑coat (duffelcoat) omdat hij niet aan de zijde

          van de beroemde generaal Montgomery heeft gestreden.

          Ruwe witte wollen truien worden ook gedragen door heel veel

          mannen die de visser van de Orkneys slechts van uit de verte

          kennen. Om maar te zwijgen over Schotse tartans, die zowel

          door inwoners van Hoofddorp als door authentieke Schotten

          worden gedragen.

 

          De regimental of clubtie behoort tot de meest veelzijdige onder

          de dassen. Dezelfde gestreepte zijden das, die perfect samen‑

          gaat met een blazer en een strenge flanellen broek, zorgt voor

          een tikje ondeugendheid wanneer hij bij een gebleekt Chambrais

          hemd, fluwelen broek en een licht shetlandjasje gedragen wordt.

 

          Bij een dassententoonstelling, nu 3 jaar geleden, in het

          Milanese Acerbipaleis eiste de "regimental" het leeuwedeel van

          de aandacht op, er was een hele wand mee bekleed.

          Dit symmetrisch zijden delirium van in het totaal van 176 dassen

          was de vrucht van bijna 3 jaar hard werken van de Milanese

          dassenproducent Tino Cosma.

          Cosma heeft immers alle 176 kopieen van Engelse clubties in

          productie genomen. Dat feit is de heren van Lewin and Sons

          overigens bekend. McKenna overlaadt de zijdeproducenten uit

          Como trouwens met lofbetuigingen.

          De Italiaanse produktie maakt het ook niet langer nodig om

          met allerlei listen de selecte zaak in Londen te belegeren om

          zich een mooie "regimental" toe te eigenen.

 

          Elke Italiaanse herenmodezaak kan tegenwoordig clubties

          leveren. Je ziet ze steeds meer. Het is leuk om te weten

          welke kleuren nu precies voor wat staan, en dat verhaal

          krijg je er in Italie bij Cosma bij.

          Zelfs Tino Cosma ontkent niet dat de verborgen aantrekkings‑

          kracht van de "regimental" in feite te maken heeft met de

          militaire oorsprong ervan.

 

          Tino Cosma heeft er een aantal jaren over gedaan om van de

          meeste regimenten het ontstaansverhaal boven water te halen.

          Hij is heel trots daarover en heeft er dan ook veel voor over

          gehad. Catalogi nageplozen, kolonels in ruste ondervraagd

          vlooienmarkten ondersteboven gehaald en geschiedenisboeken

          doorgebladerd.

          Een waar huzarenstukje. Hopelijk zal de heer Cosma zijn

          ervaringen en verhalen in een boekvorm aan de "dassenwereld"

          toevertrouwen.

 

EEN STREEPJE AMERIKAANS OF EEN STREEPJE BRITS??

 

      In Engeland was men er altijd trots op geweest een gestreepte

      regimentsdas te mogen dragen en meer mannen dan ooit hadden

      zich dit voorrecht verworven. Ook de Amerikanen waren beïnvloed

      door wat zij op de slagvelden in Frankrijk en België hadden

      gezien. Zij namen het idee van de gestreepte das als kenteken

      van een officier en heer mee naar hun eigen land.

      Na alle omzwervingen was het beeld ervan wel wat veranderd.

      Waar de strepen van de Engelse das diagonaal van linksboven

      naar rechtsonder liepen, liepen (en lopen) die van de

      Amerikaanse imitaties van rechtsboven naar linksonder.

 

      Robert Gieves van Gieves & Hawkes, hofleverancier voor zowel

      Prins Charles, de huidige Prins van Wales, als voor Prins

      Philip, de Hertog van Edinburgh, legt uit dat hiervoor twee

      belangrijke theorieën bestaan.

 

      "Het aardigste verhaal is dat van een Amerikaans heer die een

      das vanuit Engeland mee naar huis nam en daar zo tevreden mee

      was dat hij zijn kleermaker belde om hem te vragen er nog enkele

      bij te maken," zegt Gieves, wiens familie sinds de dagen van

      Napoleon marine‑uniformen en kleding voor allerlei prominenten

      maakt. "Hij stond voor de spiegel en beschreef de das nauwkeurig

      hij vergat daarbij alleen dat hij zijn spiegelbeeld beschreef

      en het resultaat was de Amerikaanse rechtsboven‑linksonder

      streepjesdas."

 

      Mijnheer Gieves geeft toe dat dit verhaal waarschijnlijk niet

      waar is. Hij gaat ervan uit dat de ware reden voor de Amerikaanse

      spiegelbeeld‑streepjesdas wat prozaïscher (eenvoudig) is.

      Europese dassenmakers sneden het materiaal met het patroon aan

      de bovenkant, terwijl de Amerikanen dit aan de achterkant

      deden," zegt hij. "Zo simpel ligt het waarschijnlijk."

 

      T.M. Lewin & Sons de Britse specialisten in regiments‑ club‑

      en schooldassen, hebben een nog eenvoudiger oplossing voor

      het raadsel. "Hoewel de meeste Britse regimentsstrepen van

      linksboven naar rechtsonder lopen en er maar een paar dassen

      zijn waarbij ze van rechtsboven naar linksonder lopen," zegt

      Paul Symons van deze firma, "kan het heel goed zijn dat de

      eerste das die gebruikt werd als patroon door de Amerikaanse

      dassenfabrikant, er een van het laatstgenoemde type was.

 

 

      Wie het weet mag het zeggen.

 

Cees Peeman

Secretaris DAITC

 

Uit: Tie‑Magazine 1e jaargang nummer 2 juni 1987.